Rood en Groot

Het is bijna eind september en dat wilt zeggen dat ik naar huis terug komen zal, het jaarke zit erop.  Dit is dan ook in ene weg de laatste update die ik van hieruit doe. Voor al de fanatieke volgelingen die mijn updates zullen missen, geen nood. Ik zal blijven vertellen, ook wanneer ik terug in België ben! Ik zal daarbij mijn uiterste best doen om de banaliteiten van de dag toch een interessante draai te geven, een beetje gelijk 'Man bijt hond' dat doet ;).

Op dit moment zit ik op mijn eindbestemming Exmouth, ergens ruw in het midden van deze kustlijn. Omdat ik niet zo heel veel tijd meer had en de afstanden hier gigantisch zijn was dit traject het meest geschikt en voor de hand liggend. Ik moet alleen nog terug rijden en op een paar plekken stoppen die ik geskipt hebt op mijn weg hierheen, op die manier krijg ik de komende 4 dagen wel ingevuld.

De west coast is uiteindelijk een van de hoogtepunten geworden, het is een cool stuk(ske) land... Groot, rood, droog, uitgestrekt, ongerept, rood, groen, blauw, warm, veel kangeroe en struisvogel/roadkill zijn wat trefwoorden die de omgeving hier het best omschrijven.Het aantal kilometers dat ik op dit moment op de teller heb staan is 1700 en daar zal nog zo'n kleine 1400 bij komen op de terugweg. Veel rijden maar ook veel zien, alleen liggen de bezienswaardigheden op grote afstanden van elkaar maar het rijden op zich is (voor mij) een groot deel van het plezier. Australië IS groot, daar ben ik mij nu bewust van. De trip van Sydney naar Cairns die we een paar maand geleden deden, wat veel meer rijden inhield, gaf bijlange niet die indruk omdat ge constant door bewoonde regio's opcrosst. De oostkust was en blijft het dieptepunt van alles wat ik het afgelopen jaar gedaan heb en het contrast met deze westkust kan niet groter zijn.

De ervaring van het rondreizen aan deze westkust kan ik het best beschrijven als: rondrijden in een schammel bakske, dat voor de tijd dat ge reist uw 'huis' met al zijn bezittingen is. De schrik dat ge dat schammel bakske naar de zak rijdt op een ruwe gravelroad of dat uwe motor het gaat begeven door de warmte en uwe bond van 1500 dollar verliest, schrik hebben u vast te rijden op een zandweg, het zoeken van een slaapplek en u 'verstoppen' voor rangers of politie omdat wild kamperen of stationeren nergens is toegestaan,  het maken van uw eigen schamele maaltijd dat vooral uit blik of hermetisch afgesloten producten bestaat (gene gekoelde frigo in de Wicked's), een zwemmeke doet in de zee om smorgens wakker te worden en om het vuil van u af te spoelen. Naast de ervaringen zijn er een reeks activiteiten die ge hier kunt doen die te samen een memorabele trip opleveren. En die activiteiten hoeven niet eens veel te kosten, toerisme is hier nog op steeds beperkt en de meeste zaken kunt ge zelf gaan bekijken of doen zonder daar voor te moeten betalen.. De hoogtepunten waren Kalbarri National Park, waar ik een 4 uur durende dagtocht heb gedaan en Nature's Window zag.(waarschijnlijk de meest gefotografeerde rotsconstructie in WA) en Cape Range National Park hier in Exmouth waar ik de laatste twee dagen heb rondgehangen. Cape Range bestaat uit een reeks van ruwe limestone, oude en diepe canyons en stranden die tot de verbeelding spreken. Komt daar nog bij dat het Ningaloo reef zich op een tientalle meters van die stranden bevindt en ge hebt een plaats waar ge u dagen kunt bezighouden met wandelingen, zwemmen en snorkelen. Het snorkelen was zonder twijfel het coolste dat ik heb gedaan. Voor 16 dollar huurt ge u ergens een snorkel, rijdt ge het nationale park in en ge hebt de stranden met het reef voor het uitkiezen. Maar de meest mindblowing stuff zag ik in Turquoise Bay. Het leuke daar is dat er een beetje drift is waarmee ge u fijn kunt laten meedrijven en ge u dus volledig kunt focussen op wat er zich onder u bevindt. Ik zag kleurrijke koraal, zwom met schildpadden en doorheen scholen ontelbare vis, zag een octopus en ben de loop/zwem op moeten gaan voor een reefhaai (1,5/2 meter groot?) terwijl die eigenlijk helemaal geen interesse in mij had. Maar mijn reflexen spraken anders en ik maakte heel snel dat ik uit het water was. De dag erna toen ik met mijn snorkelke en zwemvlieskes weer aan het water stond zat de schrik er wel wat in. Maar na met een ervaren visser uit Broome gesproken te hebben kon ik mijne knop weer omdraaien. Maar om heel zeker te zijn vroeg ik hem of hij het niet erg vond als ik met hem meekwam... het (verwachte) antwoord was 'no worries' en ik had mijzelf een private gids gefixt!

Vandaag doe ik het rustig aan. Misschien dat ik sewes effe naar een strand ga voor een douche en mij dan stilaan gereed maak om terug te rijden naar Perth. Het jammere is dat de temperaturen nu weer geleidelijk gaan dalen maar ik zal het maar zien als een soort van 'voorbereiding' op wat mij in België te wachten staat. Over terugkomen en bad timing gesproken... Denkelijk ben ik op vrijdag terug in Perth en zondagmorgen is mijn vlucht naar Auckland. Maar eerst moet ik zien dat ik die lelijke Wicked bak van mij veilig terug aflever in Perth, zonder steenslagen in de ruit en kangeroesporen op de bumper... en ge moet maken dat hij vanbinnen proper is dus er zit wat stofzuigwerk aan te komen. De benzinetank mag leeg zijn, zoals ge hem ook oppikt. Wicked Rentals, een verhuurbedrijf met zijn eigen 'stempel' en ik bedoel het allerminst positief ;). Het goeie is dat ik mijn buske nu huur aan de helft van de normale prijs wat op zich een behoorlijke deal is. Rondrijden met Wicked is een avontuur op zich waarbij onzekerheid en schaamte constante emoties zijn ;-).

Goed, dat was het! Tot volgende week ergens!

dag hé en FOTO

Goeiendag

Het is zondag, ik ben klaar met de afwas opt werk en ik heb zin om nog eens iets te schrijven.
Ik ben in Perth, Lisa ook. Het is hier fijn, stillekesaan. Eerst niet, maar nu eigenlijk wel. Ik denk dat het weergebonden is. Hoewel het hier nu hartje winter is krijgt ge toch schoon weer voorgeschoteld met tussen de 6 graden snachts en 21 graden overdag. Daarbij zakt de zon hier effectief in de zee, iets wat ik nog niet zo vaak heb gezien.

De reden waarom we in Perth zijn is werk. Ik fungeer op het moment als een keukenhulpje in een bistro/café en doe daar de afwas, voorbereidingen (kneden, snijden van eten) en de oppoets op het einde van de dag. Geen slecht jobke, som wel hectisch en vooral in de weekends maar ik klaag niet. De kok laat mij vaak proeven en dat vind ik fijn, proeven. Goei waar dat ze daar hebben en regelmatig krijg ik 'rest overs' mee naar huis, meestal muffins of chicken pie. Daarnaast heb ik vrijdag 'gesolliciteerd' voor een jobke als chauffeur voor oude mensen. De bedoeling is dat ik dan een beetje voor die mensen ga rondcrossen en de boodschappen doe en daar een beetje mee praat. Niet zo slecht en behoorlijk betaald.   Lisa heeft een een job, eerst bij asians in een bistro maar die lui hebben haar ontslagen om ongekende redenen maar zij heeft ondertussen een kantoorjobke gevonden waar ze tot ze terug huiswaarts vertrekt in kan blijven hangen. Zij heeft nog zo'n 3 weken te gaan voor haar visum verloopt en haar vlucht huiswaarts aanvangt. Ik plan hier zo'n  7 tal weken langer te blijven om daarna de westkust te verkennen in ongeveer tien dagen. En als ik goeikope vluchten vind naar Alice Springs (Kern van Australië) waar die ene grote rots is (Ayers rock) ga ik daar ook nog snel heen. Peter, de vader van het huishouden waar ik een zestal weken heb verbleven in Sydney is op het moment daar voor zijn werk en die zal daar ook nog wel effe blijven dus met een beetje geluk kan ik die opzoeken en kan die mij misschien een beetje rondloodsen, we zien het wel.

Veel ander nieuws heb ik eigenlijk niet. Ik kan u vertellen dat de muggen mij royaal aant ambeteren zijn op het moment maar dat is blijkbaar de tol die ge betaald als ge 's avonds buiten wilt zitten. Dit is de eerste avond dat we echt na vijven buiten kunnen blijven, normaal koelt het vanaf dan redelijk af tot een graad of 10. Het huis en de kamer waarin we wonen is daarbij behoorlijk koud. Die onnozele australiërs hebben geen centrale verwarming. Het is dus een kwestie van u dik in te pakken als de zon onder gaat. Het huis is wit en reflecteert dus al het zonlicht. Het is daarom overdag buiten meestal warmer als binnen. Wat die engelsen betreft dan: één koppel staat ons wel aan maar helaas zijn die vandaag naar hun eigen stek verhuisd. Maar dat ander koppel blijft hier ook nog maar een week en dan moeten wij er ook uit dus het wordt tijd dat we snel iets anders vinden. Alle stereotypen ivm engelsen zijn trouwens waar: slechte/lelijke tanden, smerig en vuil en behoorlijk geinteresseerd in alcoholische dranken. Maar al bij al leuke mensen.

Eergisteren ben ik naar Flight of the conchords gaan kijken, een komische twee koppige band uit Nieuw Zeeland. Ik denk dat ik door hun geinteresseerd ben geraakt in Nieuw Zeeland en toen ik hoorde dat ze naar Perth kwamen in de periode dat ik hier ben ben ik op zoek gegaan naar een tweedehands ticket, de 3 shows waren blijkbaar allemaal uitverkocht. Ik heb uiteindelijk ergens op gumtree een ticket kunnen vinden aan een prijs zonder woeker interest. Het was een leuke show en ik ben blij dat ik gegaan ben. Voor wie de conchords niet kent: Het is een über droog duo die hun eigen tvshow hebben gekregen bij HBO en liedjes zingen enzo. Best cool en grappig, ge moet er van houden denk ik. Hier in Australië zijn ze behoorlijk populair, in Belgie hebben de meeste mensen er nog nooit van gehoord.
Vandaag zou ik normaal gezien naar the dark knight rising gaan zien maar ik moest langer werken en dus kon ik niet mee met de engelsen. Ma hopelijk hebben ze mijn ticket kunnen cancelen anders heb ik 20 dollar aan mijn broek, ochja.

Meer heb ik voorlopig niet te melden lieve luisteraars, Perth is niet zo interessant of toch niet voor zover ik weet. De suburbs zijn best cool, trendy en alternatief met leuke vrijdag/zaterdag en zondag markten waar ge buiten eten ook vette prullen kunt kopen. Wij wonen op 't moment in Cottesloe, één vn de western suburbs waar de rijkerds zo'n beetje de baas zijn.  Dat het hier duur is hebben we geweten, we betalen samen 280 euro PER WEEK aan huur maar alles is ontzettend centraal met het treinstation op 100 meter, de supermarkt op 800 meter en de liquorshop op nog geen 30 meter. Daar betaalt ge toch graag voor zeker?

Alez, tot kijk!

Groeten van jullie vriend

Gerrit!

fotos, wel niet zo veel want er gebeurd hier niet zo gek veel.

hallo

Het is weer een tijd geleden en om die reden nog eens een update over de stand van zaken hier. We zijn nog altijd onderweg naar onze eindbestemming, Cairns, via de 'befaamde' eastcoast. Befaamd tussen haakskes omdat het in mijn/onze ogen behoorlijk overgewaardeerd is. Ok, het weer zit ons niet mee en we weten allemaal dat het weer een belangrijke factor kan spelen maar los daarvan is er hier weinig uit, de highlights zijn behoorlijk schaars. We zijn ondertussen een dikke 5 weken onderweg en hebben een goeie 4000 km op de teller staan maar er zijn eigenlijk maar een paar dingen die mij tot nu toe zijn bijgebleven en mij ook bij zullen blijven. De etappe Sydney - Byron Bay mag gerust vergeten worden, het enige wat ik mij herinner is supermarkt, koffieshop, lezen en bibliotheek. Sta mij dus toe om hierover niet verder uit te wijden. Na Byron kwam al snel Brisbane, opnieuw een stad met charme die kon bevallen. We hebben heel wat afgewandeld daar en op die manier behoorlijk wat kunnen zien. Een gemoedelijke stad die soms een beetje aan Melbourne deed denken maar dan iets minder druk. We hebben onszelf twee dagen getrakteerd op goed eten en zijn effe langs geweest bij een Belgisch biercafé waar ze ene Duvel verpatsten voor 9 dollar, een Delirium Tremens voor 15 dollar. Ik dronk daarom ene Leffe, 250ml voor máár 8 dollar. Den deze laat zich toch niet bezeiken zeker ;-). Ge kon daar trouwens ook Friet-Mossel eten en net zoals het belgisch café in New York zat het vol met Yuppies die zich volgooiden met onze lekkere belgische sapjes. Wat activiteiten betreft hebben we een boottrip gemaakt die ons doorheen de rivier croschte en een trip naar North Stradbroke Island, ten oosten van Brisbane waar ge alleen per boot kunt geraken. Het weer was ons wederom slecht gezind en we hebben onze uitstap daar beperkt tot enkele luttele uren. We waren blij wanneer we terug in Brisbane waren en dat de ferry ons gelukkig maar iets van 15 dollar elk had gekost.

Na Brisbane was het tijd voor de Sunshine coast waar er weinig sunshine te zien was  en alleen maar coast. Onderweg hier en daar gestopt op de plekken die mijn footprint (reisgids, hele goeie btw) aanbevool maar ook daar was er weinig uit en een strand met regen/grijze wolken is allerminst aantrekkelijk. Zo kwamen we uiteindelijk terecht in Rainbow Beach, één van de touristische vertrekpunten om af te varen naar Fraser Island. De zon was vandaag wel daar en we hebben daar uitgebreid gebruik van gemaakt. Een goeie wandeling langs de kust op, daarna springrolls gemaakt (op Lisa's wijze) en een gratis én warme douche gepakt in de sanitairblok aan het strand, iets wat ons beiden behoorlijk gelukkig heeft gemaakt. Een warme douche is een schaars goed hier aan de oostkust, koude douches kunt ge overal wel vinden maar bij koude en regen zweet ge gelukkig niet en dus kunt ge makkelijk 3 dagen verder zonder het lichaam te poetsen. Na de douche reden we voort tot in Hervey Bay, een ander oord waarvan ge met een ferry kunt oversteken naar Fraser Island, 's werelds grootste zandeiland met afmetingen van 122 km lang en 5 tot 25 km breed.

Fraser Island bezoeken kan op twee manieren: of ge gaat met 4X4 tourbus mee, die u in één dag in een behoorlijk tempo alle highlights van het eiland laat zien of ge kunt het op uw eentje doen, met een 4X4. We hebben voor beiden de voordelen en nadelen tegenover elkaar gezet waarbij de tour snel geschrapt werd. Het werd dus een tourke op ons eigen, het huren van een 4WD voor 2 dagen met één overnachting op het eiland. Donderdagmorgne om half negen de ferry op met onze cleane Landrover Discovery, richting Fraser waar de zon de komende 2dagen constant schijnen zou. Eenmaal aangekomen werden de auto's één voor één van de ferry afgereden en begon onze trip met de doorsteek van west naar oost, via onze eerste inland track. Ik had vrij snel door dat ik dit leuk zou gaan vinden... Maar eerst was het een kwestie van de auto wat te leren kennen, ik had nog nooit echt offroad gereden met een jeep maar ik was best onder de indruk hoeveel controle ge met zo'n ding hebt in de losse zand. Eenmaal aangekomen aan de oostkust van het eiland reden we noordwaarts langs het zeeke op, een cool gevoel. We stopten bij de gemarkeerde punten, maakten onze foto's om dan weer verder te cruisen. De kerel van het verhuurbedrijf had ons verteld dat er een week geleden ergens op het strand een bultrug walvis was aangespoeld en dat we dat zeker eens moesten checken. Eenmaal daar aangekomen zagen we het beestje liggen, zo'n 6 meter lang en 2 breed...We wisten op dat moment wel niet dat het om een baby wale ging, dat vertelden ze ons achteraf pas. Na de walvis zetten we verder koers richting noorden, waar er een omheinde camping was (Dingo's) met toilet faciliteiten. Het hoogtij zou om 18 u aanvangen en ze hadden ons aanbevolen om 2 uur daarvoor te stoppen met rijden op het strand (16 u dus). Om 15 u besloten we dus om door te rijden tot dat punt en de bezienswaardigheden voor vandaag aan ons voorbij te laten gaan, morgen moesten we toch hierlangs terugkomen. De maximumsnelheid op het strand was 80 per uur, de afstand tot de camping leek haalbaar en met een goeie 70 km/h vlamden we langs het water op totdat ineens een rood lampke begon te flikkeren... Blijkbaar was de motor oververhit geraakt, de reden hiervoor begrijp ik nog altijd niet want het zand was zeer compact en mijn toerenteller heeft nooit de 2500 r/m gehaald... Hoe dan ook, ik moest de auto eerst laten afkoelen voor we verder konden terwijl de zee steeds korterbij kwam. Verdrinken zouden we de eerste 2 uur niet doen maar als het water één maal de auto zou bereiken was de kans dat we vast kwamen te zitten groot. Daarbij stond er ook een dikke boete op rijden door zeewater (zout) en dat wouden we natuurlijk liefst vermijden. Paniek begon toe te slaan wat resulteerde in natte ogen bij Lisa en andrenaline voor mijn part. Motorkap open, blazers vollebak open zetten en de motor laten bollen bleken te helpen en een tiental minuten later was de temperatuur terug naar haar normaal peil gezakt. Omdat de zee steeds korterbij kwam staakten we het plan om verder noordwaarts te rijden en terug te keren naar de campingstrook langs het strand waar kamperen toegestaan was, een beetje rijden tegen de tijd dus. Eén keer bereikte het water mijn wielen en was het onvermijdelijk om iets te ondernemen, angst voor de boete stak de kop op. Een paar km verder kon ge meer de duinen in rijden waar het water u niet kon bereiken en we waren opgelucht totdat we ineens vastzaten met de 4 wielen. Opnieuw een beetje paniek maar na de auto in 'Low gear' in tweede versnelling gezet te hebben waren we er snel uit. We toerden verder tot we een ideale spot gevonden hadden, een goeie 7 meter boven het zeeniveau, beschut door bomen. Opluchting eerst, daarna een paar koekskes en vervolgens het opzetten van de tent en het inelkaar gooien van een karige pastaschotel. Gelukkig hadden we wijn, van die lekkere rooie. Het werd snel donker, het waaide hard en rond 9 uur kropen we de tent in.

De dag erna was het opnieuw vollebak fun met onze bak. Lisa nam voor het eerst het stuur in de handen en zag dat het goed was. Na een paar uur schokken over de boomwortels e.d. gaf ze het op en kon ik mij weer uitleven. We reden een lange inland track waarbij we een stop deden bij een meer waar er turtles (schildpadden) zitten.  We zagen er een tiental, best cool. Daarna nog een stukske strand om te eindigen met de allerlaatste inland track die ons naar de ferry zou brengen. Maar er was hier behoorlijk wat modder, incl. poelen water, die bij het doorheen rijden het kind in mij terug naar boven brachten. Maar op een gegeven moment kwamen we aan bij een poel waarbij we niet zeker waren hoe diep ze was en dus checkten we (zoals ze ons dat bij het verhuurbedrijf hadden uitgelegd) met een stok de diepte. Een slechte meting achteraf want bij het doorheen rijden kwam het water me aan mijn deur naar binnen en een seconde dacht ik dat ze ons eruit mochten komen trekken... Gelukkig dat mijn voeten niet snel in paniek zijn, een beetje plankgas bleek te werken. Wederom opluchting en een ppoetsbeurt van de spullen die aan mijne kant lagen. Een warme douche was de volgende stap om daarna via de ferry terug te keren naar het mainland. Het was zooo vet :D, en Lisa heeft maar 2 keer een opmerking gemaakt over mijn rijgedrag!

De dag erna reden we voort noordwaarts richting Gladstone waar we achteraf gezien spijt van hadden (industiestad zonder enige charme), een verspilling van benzine maar niet van tijd... dat hebben we méér dan genoeg voor deze roadtrip, helaas... 's Morgens reden we voort, deden we een noodzakelijk stopke omwille van een zieke Lisa die al snel terug de oude werd dankzij een Ibuprofen 600 snoepje. Daarna reden we verder tot het mooie én zonnige Yeppoon waar we relaxten op het strand. De dag eindigden we in Emu Park na een schoon ritje langs de met een avondzon bedekte scenic hwy nummerke 4.

De volgende dag reden we een goed pak kilometers met aankomst in de namiddag in Mackay. Het was de 19e juni en de 25e moesten we eigenlijk pas hier zijn voor Lisa haar 3daagse balletcursus. We overnachtten hier en smorgens besloten we om voort te rijden noordwaarts om de 24e terug naar Mackay te keren. Het was (maar) 150 km tot in Airlie Beach, een vertrekpunt voor allerhande tours die u de Whitsunday Islands laten zien, waaronder een bezoek aan het 'beroemde' Whitehaven Beach. Na goed research van Lisa kozen we voor een zeiltrip met een klein bedrijfje dat tours aanbood met een 36 jarige zeilboot met maar plaats voor max 8 mensen (ipv ander tourfirma's waarbij ge een dag zit opgescheept met een massa volk). De reviews op Tripadvisor waren doorslaggevend... ik hou van reviews!  Aan boord waren buiten onszelf de eigenaar van de boot en een australisch koppel uit Melbourne. Het zeilen was een vette ervaring, de wind was goed aanwezig. We stopten op een verlaten eilandje waar blijkbaar alleen hij heen tourde, snorkelden doorheen coral reef waar ik dacht dat ik alle moment Ariël en die gele vis van haar kon tegenkomen. Werkelijk indrukwekkend wat er zich hier onder de zeebodem bevindt! Na het snorkelen was het lunchtijd, met porties brood, vis en groenten die we met moeite opkregen. Daarna was het weeral tijd om terug te zeilen naar het mainland. Het was een vet tripke, enkel was Lisa teleurgesteld dat deze tour niet 'Whitehaven beach' aandeed, iets wat ze net heel graag wou zien. Ons researchwerk had dan toch zijn gebreken... De dag erna deden we daarom een halfday tour met een ander bedrijf, mét de massa en de chinezen en the whole shebang maar Whitehaven beach was de moeite waard, nooit zulk blauw water gezien. Het zand op het strand was helderwit waarvan de textuur meer deed denken aan bloem ipv zand. Mooi!

De komende nacht was minder mooi. Rond 23.30 werden we bonkend gewekt door een kerel van security die ons op het verbodsbord wees, wat we werkelijk niet hadden gezien. Hij had gelijk, zei iets over een caravanpark officieel en in straten parkeren officieus en dus reden we een goeie 5 km uit het centrum tot in een afgelegen straat met geen huizen waar er géén borden waren om er verder te slapen. 's Morgens 6.30, hetzelfde verhaal met dezelfde kerel. Ik opende de deur met een 'are you kidding me' toen ik zijne lelijke kop opnieuw zag, maar dan zonder onbeleefd of arrogant te zijn. Dit keer zei'm dat we naar een caravanpark moesten gaan maar ik zei 'm dat we net zo goed de dag konden starten op dit uur. Nadat 'm het had gebold gingen we op zoek naar verbodsborden die we nooit vonden. We denken dus dat het gewoon één of andere klootzak is die graag mensen lastigvalt, zelfs onterecht in dit geval. Hij was niet eens meer van dienst want hij ging naar huis en we hadden de pech dat zijn huis net in die straat was waar wij stonden.. Sinds die nacht zitten we dagelijks met hetzelfde probleem. Blijkbaar maakt de council hier jacht op mensen die reizen met een camper/busje/auto waarbij ze u 2000 dollar kunnen aanrekenen als ge hun bordjes negeerd. Die bordjes bevinden zich overal aan de waterkant, waar er meestal een sanitairblok is. Het komt er dus op neer dat ge uwe kook, was en plas doet rondom die blokken en voor het slapengaan begint te rijden om u ergens te verstoppen, ergens in een bos of ver uit het centrum. Ik jaag er mij aan op en vind het behoorlijk arrogant, hoewel ik er ook kan inkomen waarom ze het doen. Er is hier een shitload aan backpackers en die zijn niet allemaal even proper, stil of clean. Maar anderzijds weten ze maar al te goed dat het merendeel van de reizigers reist per auto, waarbij al het nodige in die auto zit en naar een camping gaan dus volstrekt overbodig is.  Een alternatief voorzien ze echter niet, hoewel die groep hier wel jaarlijks hun economieke komt stimuleren. Ozzies aan de oostkust, ik ben er niet gek van. Aan de westkust en de zuidkust is de mentaliteit heel wat anders, beter. Maar geef mij allerliefst toch maar een Nieuw Zeelander, die zijn in mijn ogen lekker bescheiden, oprechter en niet arrogant of macho gelijk hier.

Anyhow, ik hoop dat deze post niet te lang, negatief of wat dan ook is. Het is gewoon voor ons beiden een beetje een teleurstelling. We denken soms dat we verwaand overkomen als we vrienden en familie vertellen over onze indrukken hier en dat het misschien niet begrepen wordt, voor de thuisblijvers zijn wij tenslotte 'op vakantie voor een jaar' maar dat is toch wel wat anders. En ene keer aangekomen in Cairns gaan we zo snel mogelijk op zoek naar een job, weg van de oostkust, misschien in Perth omdat het grote publiek daar niet zit en het dus makkelijker is om iets te vinden, of misschie in Darwin, waar fatsoenlijk weer meer een zekerheid is. Moesten we die Jucy van niet gehuurd hebben waren we in een veel sneller tempo hier doorheen geraasd maar het is niet anders. Hopelijk heb ik de tijd en het geld om tussen het werken in meer van Oz te kunnen zien. Hopelijk, want anders ga ik toch met een zeer slappe indruk van Australië naar huis. Ik weet dat de omstandigheden niet de beste zijn voor de tijd van het jaar, maar los daarvan stel ikzelf vast dat er héél wat betere plekken zijn op moeder aarde, die minder duur, dichterbij en minstens even mooi zijn als wat ik hier tot nog toe heb gezien... Maar dat is mijn bescheiden indruk natuurlijk. Het is nog 11 dagen tot onze eindbestemming Cairns met 740 km voor de boeg, misschien dat de pareltjes nog gaan komen?..

Goed, klaar!

Groeten en FOTO'S,

Gerrit

Hallo

Weer effe geleden maar via deze weg nog eens een update van wat er hier de afgelopen maand nog gebeurd is. Eerst en vooral heb ik wat tijd gespendeerd in Melbourne, een  dikke week. Vette stad, zeker nog ene keer terug hene voor ik naar huis kom. Het 'meisje uit de bibliotheek' (Haar naam is Lisa en ze spreekt duits)  heb ik ondertussen beter leren kennen en mag zich nu mijn vriendin noemen ;). Omdat we beiden niet echt een plan hadden voor na Melbourne besloten we om samen een tripke door Tasmania te maken. We boekten een cheape vlucht bij Jetstar, boekten een rental bij Wicked en op 2 mei stonden we in Hobart. De dag erna pikten we de huurauto op en weg waren we. Vanuit Hobart (hoofdstad Tasmania) trokken we eerst naar de oostkust, daarna een groot stuk van de noordkust om te eindigen met de westkust die ons terug zou brengen naar Hobart. We trokken hier 12 dagen voor uit, wat ruimschoots voldoende bleek achteraf. Een vet stukske land daar met behoorlijk veelgelijkenissen met Nieuw Zeeland. Het leuke was dat de specaculaire kustlijnen die ge op het mainland van Australie zowat overal tegenkomt werden ingeruild door ruiger en heuvelachtigere landschappen. Minder enthousiast was ik over het weer. Temperaturen schommelden tussen maxima van 18 en minima van 5 gr. Dat klinkt misschien niet zo gek koud maar na 7 maanden min of meer zomerweer gehad te hebben is het toch effe wenen aan die temperaturen, vooral snachts dan (dik in geduffeld in de mummyslaapzak mét thermisch ondergoed). Hoe dan ook, dit sidetripke was een goeie beslissing en ik ben blij dat ik daar nu ook eens ben geweest.

Na Tasmania hadden we nieuw plan nodig. Op een regenachtige dag in de bibliotheek van Hobart kwamen we tot het besluit om hierna de oostkust af te schuimen met vertrekpunt Sydney en eindbestemming Cairns. Voor Lisa, die al een tijdje in Oz is en al heel wat gezien heeft met uitzondering van de oostkust, was dit een logische keuze. Voor mij maakte het allemaal niet zo gek veel uit want ik heb eigenlijk in de tijd dat ik hier ben relatief weinig gezien. We besloten om samen een 'busje' te huren en na wat prijsvergelijken online boekten we onze rental bij 'Jucy'. Ik herinner mij nog goed hoe Jochen en ik in nieuw zeeland altijd aant lachen waren met mensen die hierin rondreden (kleuren zijn paars en groen) en hoezeer ik mij zou schamen als ik daarin moest rondrijden maar de prijs was te goed om niet op dit aanbod in te gaan. Na een 4 dagen in Sydney rond te hangen pikten we de 21 e mei onze nieuwe car op en in vergelijking met onze rental bij Wicked in TAS ging dit een heel stuk vlotter. Na een goeie 10 dagen moet ik vaststellen dat het een goeie keuze was. Het bakske heeft al het noodzakelijke aan boord (buiten ene wc en douche dan) maar met het zeeke aan onze rechterkant kunnen we ons dat niet zo aantrekken natuurlijk.

Ondertussen zin we aangekomen in Coffs Harbour nadat we vanuit Sydney eerst naar de Blue Mountains zijn gereden (landinwaarts) om van daaruit definitief terug naar de oostkust te trekken en daar ook te blijven tot in Cairns. Blue Mountains waren cool, we deden een goeie wandeling op de rand van de canyon en de uitzichten waren behoorlijk indrukwekkend. Wat de kust betreft, minder onder de indruk tot nog toe. Ook hier is het weer ons nie echt goedgezind. Het is tot nu toe behoorlijk wisselvallig geweest en omdat mijn verwachtingen over het Australies klimaat toch wat anders waren  kan dit wel eens zijn invloeden hebben op mijn humeur. Maar aangezien ik nu samenreis met iemand die ik graag zie en blijkbaar een stabieler humeur heeft als mij wordt dat toch enigsinds gereduceerd. Moest ik dit traject alleen afleggen, het zou heel wat minder plezierig zijn (bus ipv auto, irritante mensen, slapen in hostels). Ik ben dus blij dat ik op die zondag in die bibliotheek in Melbourne was...

Morgen gaan we waarschijlijk vanuit Coffs Harbour doorrijden naar Byron Bay. De vooruitzichten tot eind deze week zijn vrij teleurstellend maar maandag zou daar dan mogelijk verandering in komen...  De 25 e juni moeten we sowieso maken dat we in Townsville zijn want Lisa heeft daar een 3 daagse cursus die ze moet lopen. Van daaruit is het niet meer ver tot Cairns en dat zou dus goed te doen moeten zijn in 4 dagen. Nadat we de rental ingeleverd hebben gaat er gewerkt moeten worden. Ik ben vrij intensief aan het reizen op het moment en aangezien ik deze keer geen pauzes kan inlassen (gelijk de helpx stopkes die ik af en toe in NZ deed) zijt ge dus elke dag geld aant uitgeven met als grootste kost eten en benzine. Misschien dat we samen naar Perth gaan waar zij 7 maanden gewoond en gewerkt heeft om daar te werken. We moeten het stilaan eens gaan bespreken maar dat is voor later. Nu genieten van mijn lekker wijntje en 5 nieuwe afleveringen van Game of Thrones die ik heb kunnen binnenhalen via bibliotheekinternet. Over dat internet zal ik mij maar niet uitlaten maar zonder te overdrijven zou ge kunnen zeggen dat het wat prehistorisch is.  In de bibliotheek kwam er zelfs iemand naar mijne pc toe met de melding dat als ik nog meer wou downloaden ze mij daarvoor gingen chargen.. Ik had ocharme nog ene hele gigabyte binnen, amateurkes.
HIER wat foto's, groeten ook!

Gerrit!

Hey, Howzitgaaarn!

Op 1 maart kwam ik hier aan, niet goed wetende wat te verwachten en of het mij zou wel gaan bevallen maar bijna 2 maand later moet ik vaststellen dat het stevig meevalt. Eenmaal in Sydney aangekomen ging ik op zoek gegaan voor een verblijfplek voor 2 dagen, totdat Luci van de Dedden-family mij hier weg zou halen. Sydney beviel mij niet echt, mede door het weer, mede omdat ik niet van grootsteden en hun citybuzz houd omdat ik er mij ongemakkelijk en 'onveilig' voel. Ik weet niet hoe ik het juist moet uitleggen, misschien dat iemand 'van bie oes' dat gevoel wel kent?  Anyway, ik heb dan toch een effort gedaan om de stad te bezichtigen maar het is uiteindelijk gebleven bij wat rondslenteren en een lang slaapke op het gras bij beroemde operagebouw. Op 2 maart heeft Luci mij opgepikt nadat ze mij alles wat ik nog niet gezien had ook nog effe liet zien. Mardi Grass vond vanavond ook plaats maar geen van ons had zin in dansende flikkers. Op naar Bilgola dus, een 45 min drive vanuit downtown Sydney waar de familie Dedden hun huis heeft staan. We kwamen aan in het donker en ik werd in het frans begroet door papa Peter, daar zat 'm er al onmiddelijk langs.  Ahja, ik heb Peter en Luci leren kennen in NZ tijdens een hike waarbij ze mij aanboden om eens langs te komen ALS ik naar Australië zou afzakken, waar toen in feite nog geen sprake van was. Uiteindelijk ben ik hier dan toch aanbeland en het leek me geen slecht idee om op dat aanbod in te gaan. In mijn beperkte planning had ik genoteerd dat ik hier zo'n 3 weken zou blijven maar het zijn er uiteindelijk 6  geworden, omdat het er echt leuk was. Ik was een onderdeel van de familie geworden, voor de twee dochters 'een broer die ze nooit hadden', voor Peter en Lisa 'de zoon die ze nooit hadden'. Het was 6 weken vakantie hoewel ik wel mijn bijdrage in het huishouden had.  Eten maken, inkopen doen, beetje tuinierwerk en de jongste regelmatig van school ophalen behoorden tot mijn bescheiden takenpakket.  Voor de tijd die overbleef deed ik vooral leuke dingen zoals surfen, zwemmekes in de zee,  véél pingpong, relaxen op het terras en sidetripkes naar suburbs rondom Bilgola. Verder heeft Lisa mij wat jobkes geregeld bij de vele vriendinnen die ze heeft. Ik was tuinier, meubelopboender, schilder en afstofman en het heeft mij een hennige goeie zakcent opgeleverd. Tijdens mijn laatste week ben ik dan nog met Luci naar het Bluesfest in Byron Bay geweest, een goeie 800 km rijden tot daar. De moeite wel, alleen een beetje ver voor wat live muziek voor 2 dagen.

Na het bluesfest werd het stilaan tijd om te vertrekken, ik wil toch iets van Australie gezien hebben en dat betekent ook dat ik het reizen terug moet gaan oppikken. Niet zo makkelijk als ge na 6 weken pauze er terug aan moet beginnen. Ik had echt een thuisgevoel hier bij de Deddens en dus was het weer zo één van die keren (net gelijk de homestays die ik had met het Helpxen) dat ge een vertrouwde omgeving achter u laat om terug in het onbekende te duiken. Maar ik heb geleerd hoe ermee om te gaan, het is gewoon een kwestie van effe  door te bijten en voor ge het weet zijt ge er weer aan gewend. Maar hoe verwaand het ook mag klinken, reizen is hard labeur en vreet veel energie.Ge doet elke dag zoveel indrukken op en ge zijt constant actief bezig met stuff te plannen dat pauzes gelijk hier bij de Deddens echt welgekomen zijn. Jo(zef), een waarde vriend van mij noemde deze trip een tijdje terug 'de langste vakantie van mijn leven'.. wel, de 6 afgelopen weken in Bilgola waren weken die voor mij het dichtst aanleunden bij een vakantie(gevoel).

De 18e april om 6 am ben ik het huis uitgeglipt om allerlei bussen te pakken die mij naar een autoverhuurbedrijf moesten brengen. Het heeft mij uiteindelijk 3 uur gekost om er te geraken, fuck dat openbaar vervoer hier. Het plan was om via een autorelokatie (waarbij ge een auto die door toeristen elders is afgedropt als waar ze hem hebben opgepikt)  in Melbourne te geraken. In principe is dit een zeer goeie deal maar niet bij Apollo. Het is mij véél duurder uitgekomen als ik in principe had gehoopt, het ding zoop benzine en ik moest een goeie 40 dollar extra betalen voor de extra km's die ik had gereden bovenop de toegestande 1020 km (omwille van een ongeluk waarbij ik moest omkeren en ver om moest rijden). Daar kwam nog eens bij dat het de HELE tijd regende en ge dus praktisch niks zag en ook ner gens kon stoppen om iets te gaan doen. Hoogtepuntje van de trip was een gigantische storm à la die van Pukkelpop vorig jaar met hagelbollen dik als knikkers en geen zicht op de weg, echt cool.
Eenmaal aangekomen in Melbourne en de auto ingeleverd te hebben moest ik in de stad zien te geraken. Openbaar vervoer laat ook hier de wensen na en dus moest ik een taxi nemen tot aan de luchthaven om daar over te stappen op een bus die rechtstreeks het centrum in rijdt. kostprijs 27 dollar voor de beide. De rit met de taxi was wel de moeite waard. Onze chauffeur was nogal gestressed, het was vrijdagavond, het verkeerd stond praktisch stil en hij kon er al lang niet meer mee lache. Kwam daar nog eens bij dat ze mij op het verhuurbedrijf compleet verkeerd hadden ingelicht over waar deze airporttaxi u heen rijdt en het was bingo. Hij nam mij natuurlijk niks kwalijk en bracht mij waar ik moest zijn maar de homoseksuele asian die bij het verhuurbedrijf moest het vergelden. Ze verdiende het, ik mocht haar ook niet. Nadat hij mij had afgezet en we tot het betalen overgingen bleek dat ze geen kredietkaart accepteerden (hoewel de asian had gezegd van wel) en dus gaf ik hem wat kleingeld, twv 3 dollar :D. Ik bedankte hem meermaals en schudde hem de hand. Aangekomen in Melbourne ben ik eerst gaan inchecken in het hostel om daarna eens effkes de stad te verkennen. Ik was al gauw terug, het was koud en nat en ik was behoorlijk moe van die lange rit naar hier. Vroeg men nest in dus, morgen was een nieuwe dag en naar het schijnt zou de zon gaan schijnen, das tof!

Momenteel heb ik er hier 3 dagen in Melbourne opzitten en verrassend genoeg bevalt het. De stad heeft die specifieke vibe wat een stad zo aantrekkelijk kan maken. Ik had hier en daar gehoord dat Melbourne iets 'Europees' heeft en ik weet nu wat ze daarmee bedoelden. Veel kunst en cultuur,  coole architectuur en relatief oude gebouwen, een diverse en goeie keuken, veel entertainment en straatmuziek en van die gezellige cafékes en restaurants weggemoffeld in van die kleine steegjes... Het enige wat hier vaker tegenzit dan elders in Australië is het weer, dat nogal eens graag en snel verandert. Sinds ik in september vertrokken ben heb ik constant warmer weer gehad maar hier in Melbourne is het dus keihard aant herfsten met gevoelstemperaturen van 10 graden waarbij damp uit uwe mond komt als ge ademt... De winters zijn hier dan ook vergelijkbaar als die bij ons, zonder dat het vriespunt bereikt wordt dan. Omdat Melbourne mij best bevalt blijf ik hier effe hangen, een goeie tien dagen ofzo..
Vandaag  ga ik eens kijken voor een paar nieuwe schoenen. Ik loop hier best wat afstanden en zonder mijn toffe steunzolen beginnen mijn hopeloze holle voeten pijn te doen. Na Melbourne denk ik eraan om een hike te doen, de great ocan walk.. Een 8 daagse hike langs één van Australië's mooiste en ruwste kuststroken met als hoogtepunt de 12 apostelen.. Ik ben benieuwd.

Verder kan ik nog vertellen dat ik bijna tot Allah heb gebeden met een taxichauffeur  waarmee ik aan de praat geraakte op straat. Hij was zich klaar aant maken voor zijn gebed dus de voeten en het gezicht kregen een badje. Daarna nodigde hij mij uit om mee te bidden, ik zei dat ik niet geloofde maar hij zou het een eer vinden om met mij te bidden maar ik wees het beleefd af. Ik heb wel gekeken hoe hij het deed. Later op de dag werd ik aangesproken door een oud vrouwke met een wandelstok. Ze vroeg mij of ik ene creme uit de vriezer voor haar kon kiezen. Ik begreep het niet onmiddelijk en zei dat zij maar moest kiezen waarop ze zei dat haar man haar ijsjes altijd koos voor haar  omdat zij er altijd de smerigste uit wist te kiezen. Ik koos voor veilig en pikte er een magnum almande uit. Ze had er van genoten zei ze achteraf. Ik moest denken aan Eleanor Rigby van de Beatles..

Gisteren ben ik zelfs in een kerk aanbeland met een meisje dat ik in de bibliotheek had leren kennen. Omdat het koud begon te worden en het vrij druk en noisy was in de stad wisten we niet beter dan een random kerk binnen te gaan. Het was er vredig, ohja, maar toen ineens de deuren gesloten werden en er koor het podium besteeg wisten we effe nie goed wat te doen. Omdat we de hele ceremonie niet wilden storen zijn we dan maar braaf blijven zitten. Haar iphone was plat, mijne niet. Ik was blij, zij niet. Lang leve technologie!

Ziezo, nog wat foto's HIER en wat groetjes daar en het is gebakken.



Gerrit

dit en dat

Kaixo! (dat betekent hallo in het baskisch)

Dit zal de laatste update vanuit Nieuw Zeeland zijn. Eens in australië zal ik geen updates meer doen op deze blog, de naam van de blog zou niet meer overeenkomen met waar ik dan ben en het zou voor verwarring kunnen zorgen. Ik zal daarom een nieuwe blog maken die ik nergens zal publiceren en alleen de echte volgers zullen mij vinden. Veel succes ! ;)

Zoals gezegd ben ik 3 weken in Waitara gebleven, waar ik groene vingers kreeg. Ik ben blij met mijn groene vingers. Tuinieren is cool! Ik had het daar goed naar mijn zin, verstond mij best goed met de hosts en heb een deel andere kiwi's leren kennen tijdens etentjes die ze bij hun thuis hadden. In total dus vrij veel gewerkt, gerelaxt en gepland maar ook de top van de Mt Taranaki beklommen, dit eiland's 2e hoogste berg met een bescheiden hoogte van 2518 meter. Om zes uur stond ik op, om zeven uur stond ik aan de voet, startklaar en om 10.30 u stond ik boven. Opnieuw hadden mensen zwaar overdreven (minstens 5 u omhoog, 4 u omlaag), of ben ik werkelijk zó fit?Tijdens de klim kreeg ik companie van een bevallige oosenrijkse en een dikke israel kerel. Na de afdaling zijn we nog ene gaan drinken samen. Het was plezant!

In Waitara heb ik de knop weer effe kunnen omdraaien. Een goeie break in het reizen was nodig. Er mocht wel een paar gram vanaf en ik had mij voorgenomen om een periode geen bier te drinken. Kortweg, alles wat ik samen met Jochen deed, deed ik hier niet. Maar dat klinkt zo negatief. Jochen Bijnens was een heerlijk ventje op deze trip. Hij was braaf, meegaand, sliep weinig en hij was opmerkelijk zuiver voor de tijd van het jaar. Prima gedaan Jochen, je bent een ketel van een kerel! En ik mis onze gesprekjes, ;). Zijn sporen zijn nu definitief uitgewist, ook in de auto. De poging tot verkoop ging gepaard met een goeie poetsbeurt. Jochen Bijnens at koekjes en sushi maar ook zijn anti-jeuk olie hing over het hele dashboard. Na een goed uur was alles verdwenen en leek het alsof hij hier nooit was geweest. Toch wordt hij gemist, ofja, werd hij gemist. Ik ben er weer volledig aan gewoon om alleen te zijn :D.

Omdat ik de auto niet verkocht kreeg in Waitara kon ik hem nog een laatste keer gebruiken om naar Auckland te rijden, een geluk bij een ongeluk dus. Auckland is dit keer mijn eindhalte en vertrekpunt naar Australië. Ohja, mijn portefuille mét paspoort is hier ook terug gevonden dus die heb ik opgepikt. Mijne bak zou ik hier wel kunnen verkopen voor de gevraagde prijs, dacht ik. Onderweg hierheen, afgelopen maandag, zag ik ineens dat het WOF (vergelijk het met een keuringsbewijs bij ons) al 20 dagen verlopen was. Omdat ik niet wist wat vasthing aan het rondrijden zonder een legitiem warrant ging ik zo snel mogelijk naar een mechanic. Slecht nieuws, de roest aan weerzijden van het voorraam zou nooit goedgekeurd kunnen worden. Hij gaf me wel de tip om het eens te proberen bij één van de indiaanse garagisten, een stad verder. Die stonden er volgens hem om bekend om auto's makkelijk door de keuring te laten. Helaas, ook daar werd ik afgekeurd. Indianen staan sindsdien ook op mijn lijstje van minst leuke mensen, naast de fransen en indiërs. De enige manier om 'm nu te verkopen was zonder een WOF, waardoor ik op de prijs zou moeten inboeten. Mijn beste kans was om aanstaande zaterdag naar de openbare carmarkt te gaan waar ik 'm waarschijnlijk aan een opkoper zou kunnen verpatsen, voor een appel en een worst. In afwachting tot zaterdag heb ik 'm op een online veilingssite geknald. Hier kreeg ik al vrij snel respons. De dag erna al was er een geinteresseerde koper die op een half uurtje na contactopname hier stond en in een zelfde tijd ermee weg reed. Het was een indiër en dat wilt zeggen dat ik KEIHARD was in de prijsonderhandeling. Ik kreeg wat ik in eerste instantie gevraagd had, 450 dollar. Een heel gezeik wel, cheap asses. Vanaf nu ben ik dus autoloos totdat ik teurg in Belgie ben.

Op het moment verblijf ik bij iemand in Auckland, via helpx. Ik ben hier maar een kleine vier dagen. Ik moest hier maandag zijn voor een optreden van Roger Waters (Pink Floyd, The Wall). Vandaag was de vierde dag, morgen vertrek ik dus. Ik kon langer blijven als ik dat wou maar dan moest ik onder op de zetel slapen want er komen een stel asians hier logeren, die vóór mij gereserveerd hadden. Maar ik vertrek morgen dus, van mijn laatste week wil ik nog effe gebruik maken om een tourke te maken naar het meest noordelijke punt van het land. En ook omdat dit niet de leukste plaats is om te verblijven. Hij is weduwenaar, heeft zéér zware astma en verhuurt een paar kamers in zijn eigen huis aan een paar weirdo's om toch maar rond te komen. De sfeer is hier nogal 'on-sfeervol' en ik heb best met Robin te doen. Hij heeft het hoofd wat laten hangen en vanuit de gesprekken die we hadden lijkt de man mij diep ongelukkig. Ik hoop dat hij uiteindelijk vindt wat hij nog het liefst van alles wilt: een nieuwe vrouw.

Morgenvroeg mijn nummerplaten binnenbrengen, de registratie van de auto annuleren en weer weg uit die rotstad, ik ben hier echt niet graag. Hopelijk regent het niet de godganse tijd zoals ze voorspeld hebben en dan komt het allemaal wel in orde. Mijne rugzak is gepakt en gezakt en ik heb serieus naar de kilo's gekeken.

Rightio, ik ben er hier weer klaar mee. Foto's kunnen jullie HIER bekijken.

Later!

G.

helabatjes

Nog snel eens een efforke doen om hier wat neer te schrijven. Goed, we zijn ondertussen eind januari en ik ben nog altijd hier. De laatste twee weken hebben we vrij veel gereden maar ook dingen gedaan. We hebben Nelson aangedaan, Jochen zen verjaarag daar gevierd, de lekkerste nachtelijke mc donalds ooit gegeten, een beetje op bed gelegen om te bekomen van het vieren en dan zal het zowat zijn. De dag erna reden we richting Golden Bay (gouden stranden enzo) want daar zouden we een Kayak tour gaan doen. Vet tourke gedaan, gegeten op een verlaten strandje en daarna wat relaxt in het hostel. Een leuk hostel daar in Takaka. Twee leuke avonden gehad met verschillende mensen. Jochen een paar keer ingemaakt met pingpongen en véél en uitgebreid gekookt.

Na Takaka trokken we verder richting Picton waar we twee dagen zouden blijven om daarna onze Ferry naar de hoofstad van NZ, Wellington, af te reizen. In Picton is ook niet veel speciaals gebeurd. We hebben er een dag besteed aan een boottripke waarbij Jochen en ik voor ons twee een mini speedbootje kregen. Daarmee hebben we een 6-tal uur op het water tussenin de wateren van de 'Marlborough Sounds' gevaren. Het leuke was dat die bootjes snel gingen en dat ge die ook zelf mocht besturen. Vet tripke dus en als extratje kregen we een hoop mosselen mee die onze gids tijdens de trip was gaan vragen aan bij een mosselboot. 'S avonds hebben we ze op de barbeque gegooid. De roel (den hollander) was ook in Picton en aangezien het de dag erna zijn verjaardag was hebben we een héél bescheiden verjaardagsfeestje gehouden. Ik denk dat hij al betere heeft gehad maar hij had op zen minst toch gezelschap van 'de mennekes' uit België.

De laatste dag in Picton hebben we vooral wat rondgelummeld en gewacht op de ferry die om 18 u naar Wellington vertrok. Lezen, eens opstaan voor wat eten, terrasje doen en een crème gegeten, meer was het niet. Ene keer met de boot vertrokken zagen we een uurtje later hoe de boot doorheen de laatste sounds voer en dus ook het laatste gedeelte van het zuider eiland. Het was een beetje dubbel. Aan de ene kant had ik het gevoel dat ik het land verliet (Noord en Zuid eiland zijn dan wel samen NZ maar verschillen toch ven elkaar) maar anderzijds was het ook een soort van afsluiter en een sprong naar iets nieuws, wat dan ook weer welkom was. Ineens zaten we op open zee en konden we enkel nog wat vormen van de sounds in de verte onderscheiden. De wind begon er serieus toe te nemen en opeens stonden we nog met ons twee alleen op het dek.Effe later was het ook voor ons tijd. De wind werd te hard/koud en blies daarbij ook een hele hoop zeewater het dek op. Na een uurke binnenzitten stonden we weer als één van de eersten boven op het dek. In de verte zagen we de baai waarin Wellington was gelegen. Het was ondertussen half negen geworden en de zon begon stillekesaan onder te gaan. Fotomomentje.

Eénmaal in Wellington aangekomen was het slechts een kwestie van het hostel te vinden en de auto zien kwijt te geraken. Daarna zijn we de stad ingetrokken. Het was vrijdagavond en dus uitgaanstijd. We belandden in een fancy kroeg die 'Betty's' heette en bestelden 'jugs' omdat die voordeliger waren. Toen het bier in deze mannen zat kregen we een mcdonalds hongerke en die hebben we dan ook maar bevredigd. Daarna was er een discussie hoe we terug in het hostel moesten geraken. Ik zat juist, Jochen zat fout. Zijn feilloos oriëntatievermogen had gefaald. Dit is niet Amerika Jochen ;).

De dag erna zijn we de stad gaan verkennen. We liepen langs de kust af, gingen eens kijken wat er te doen was in het park (Maori festivalleke) en bezochten het Te Papa Museum waar ge gratis binnen kon. De jugs hadden mij geruineerd en ik had duidelijk weinig fut vandaag. Tegen de avond begon het beter te gaan. We zijn op aanraden van een vriendin van mijn zus (Tanya, die hier in Wellington woont maar die geen tijd had om ons te zien ;) ) gaan eten bij een indonees restaurant. Jochen zen ding was lekker, dat van mij zag er teneerste smerig uit en het smaakte ongeveer hetzelfde. Lekker kon ik het niet noemen. Daarna gingen we naar een bar (Southern Cross) en daar speelde die avond een jazzachtig met wat rap en raggae in verweven bandje. Best de moeite, best ondansbaar ook maar na een paar nummerkes stonden hopen mensen voor ons te bewegen op de té snelle ritmes. Grappig om naar te kijken. Uiteraard stonden wij enkel op uit onze zetel om naar de wc te gaan.

De dag erna was het de hele dat rijden tot National Park waar we de dag erna de hoog aangeschreven 'Tongariro Crossing' zouden bewandelen. De dag erna werd uiteindelijk een miezerige dag en het was volgens de hosteleigenaars niet echt verantwoord om hem die dag te doen. Dinsdag zou dus een dag rondlummelen in het hostel worden. Jochen had gelukkig zijne NFL. Ik ben sinds 3,5 maand nog eens een loopke gaan doen.

Dinsdagmorgen vroeg opgestaan. Uiteindelijk stonden we om 8 uur klaar aan de start van de track. De wandeling zou 7 uur in beslag nemen (het was een dayhike). Hoewel we er vroeg bij waren was het al vervelend druk. We moesten constant mensen passeren en na een goeie 2 uur stonden we al op het punt dat een uitzicht gaf op het mooiste van wat het park te bieden had. Daarna was het afdalen tot het einde van de track. Op aanraaden van nederlanders in ons hostel hebben we die afdaling gelaten voor wat het was en zijn we terug gelopen tot aan de voet van Mt Ngauruhoe of beter gekend als Mount Doom uit LOTR om daar te starten aan de beklimming ervan. We hadden van een paar mensen gehoord dat het een zware/stijle klim is met veel losliggend grind en stenen. Natuurlijk geloofde ik die mensen niet. Het is al een paar keer voorgevallen dat mensen mij verteld hadden dat een wandeling 'zwaar' was maar na hem zelf gedaan te hebben dit best overdreven was. Gaandeweg moest we toegeven dat het best pittig was. Ik vond het zelfs een beetje onverantwoord dat ze deze klim als 'side trip' op deze super toeristische wandeling inlastten. Veel pipo's (fransen) op die berg ook en regelmatig was het uitkijken voor een stuk steen dat naaronder kwam rollen. Veel ge-'attention' van hunentwege wel. Misschien konden ze in de plaats gewoon uitkijken waar ze hun Fila schoenen neerzetten...

Eenmaal de top bereikt hadden we een een prachtig uitzicht over een groot deel van de crossing. De top was in feite een gigantische krater (vulkaan berg) waarvan ge over de gehele kam kon lopen. De krater bestond uit allerlei kleuren en ge kon de verschillende lagen goed onderscheiden. Heel erg de moeite en Jochen was tevreden dat hij zijn eerste top bereikt had. Misschien dat we'm vanaf nu gelaaie hebben bij toekomtige hikes bij ons in Europa. We zullen zien. We aten onze boterhammen met choco op, keken nog een beetje rond en begonnen daarna aan de afdaling. Afdaling was peanuts ivm de klim. Het was een beetje als skiën doorheen de losse steentjes. Een halfuurtje en we waren terug onder. Na aangekomen te zijn in het hostel waren we best moe en we besloten om iets te gaan eten in het plaatselijk cafébistro. Na een pizza die eruit zag als een dr Oetker maar aankwam als een pizza van de Esso reden we terug naar het hostel, zeverden we nog even met een meisje in onze dorm en kropen we vrij vroeg in bed. Morgen was het opnieuw een dag rijden tot Auckland, de eindbestemming voor Jochen.

De rit naar Auckland was saai. Veel farmland, weinig variatie. Jochen zou er morgen al zijn vliegtuig naar huis pakken. Eenmaal aangekomen in Auckland checkten we in in het hostel en namen we de bus naar Downtown Auckland. We liepen eens vlug door de hoofdstraat en gingen de beroemde 'skytower' in, de hoogste toren van NZ , die 328 meter hoog is. Het uitzicht was interessant, we konden heel ver kijken omdat het een heldere dag was. Na 5 minuten had ge het eigenlijk al gezien en begon ge na te denken over het bedrag wat ge hiervoor betaald had maar het was 'ok'. Het leukste was nog het biertje dat we in het café dronken, 328 meter hoog met een uitzicht op NZ's grootste stad. (Auckland telt 1,4 miljoen inw. De totale populatie van NZ bedraagt 4,4 miljoen.) Het was best wennen aan deze drukte na 3,5 maand op het zuideiland (1 miljoen inw) waar de grootste steden aanvoelden als Genk of zelfs Maaseik. Auckland was slechts een kwestie van korte tijd. Zo snel mogelijk wegwezen daar.

De dag erna was het inpaktijd. Jochen zen valies moest gemaakt worden en daar moest heel wat in. Ik had ook nog wat spullen die ik niet meer nodig had en die ook in de rugzak moesten passen. Uiteindelijk ging het meeste erin en rond 12.30 waren we klaar om naar de luchthaven te gaan. Aangekomen op de luchthaven ging alles vrij snel. Inchecken van ruimbagage, boardingpas oppikken, boek zoeken voor Jochen en afscheid nemen. We handelden het snel en discreet af. Geen gehuil voor deze bad boys. Tranen zijn voor zwanen. Het was wel wat raar. Na een maand elke dag samen te zijn geweest vertrok 'm nu ineens terug naar België, in zen basketbroek, met het rode rollervalieske dat 'm van Martijn had geleend en één van zijn mooiste zwarte tshirts. Handjeschudden, kort afscheidswoordje en daar ging hij dan. Hij zou het wel redden in het vliegtuig, daar was ik van overtuigd. Hij is dan ook een flinke jongen! Daarna ging ik terug naar de auto, betaalde maar liefst 10 dollar aan parking (verwacht ik iets voor terug he man) en reed terug naar het hostel. Ik had een klein dipke. 'Zonder hem is er tenslotte toch niks aan' dacht ik spontaan ;). Daarbij had ik totaal geen plannen voor de komende dagen en ik had weinig zin om iets te doen. Aangekomen in het hostel heb ik wat gelezen/gecomputerd en willensnillens gepraat met wat praatgrage lulballen in het hostel.

De dag erna nam ik de bus naar downtown Auckland. Het weer zag er miserabel uit en het begon al gauw te regenen. Ik ben dan maar wat gaan internetten in de bibliotheek waar ik een hoop Helpxmails heb rondgestuurd in de hoop zo snel mogelijk ene terug te krijgen. Van zodra een helpx host bevestigde dat ik kon komen was ik hier WEG. Na de bus terug genomen te hebben naar het hostel gebeurde het volgde: ik verloor mijn portefuille op de bus. Drama, mijn paspoort was er zelfs aanvast ge-velcrond. Ik MOEST dus iets ondernemen of ik was al mijn betaalmiddelen en identiteitspapieren kwijt. Na een aantal vruchteloze telefoontjes naar de lost and found van het busbedrijf en een telefoontje naar Cardstop gaf ik het op. Ik heb een uur liggen wachten op de bus maar ze kwam niet meer opdagen. Einde shift voor de chauffeur blijkbaar. Toen ik naar het hostel liep begon ik in te zien dat dit best een groot probleem was. Ik had gelukkig al betaald voor mijn bed vanacht maar voor eten of eender wat had ik geen rooie duit. In het hostel vertelde ik een nederlandse kerel (Martijn) over het voorval. Hij bood onmiddelijk aan om mij wat geld voor te schieten omdat hij de situatie waarin ik zat best begreep. Verder kreeg ik ook een voorschotje van de duitser die Jochen en ik de dag ervoor hadden leren kennen. Hij had het zelfde als mij aan de hand gehad de dag ervoor. Later op de avond kreeg ik dan nog een mailtje van een helpxhost in Waitara (5 uur rijden van Auckland) die inging op mijn verzoek. De dag erna vertrok ik smorgens naar Waitara. Met het geld dat ik voorgeschoten had gekregen kon ik benzine kopen. Eenmaal in Waitara hoefde ik mij over geld voorlopig geen zorgen te maken. Kost en accomodatie in ruil voor 4 uur werk per dag.

Momenteel ben ik dus in Waitara. Ik heb weer chance met de hosts. Zeer goeie accomodatie, zeer goed eten en het werk is best leuk. Leuk, maar niet onzwaar. Ze hebben hier een 2ha grote tuin waar een helehoop planten en heggen instaan. De laatste twee dagen heb ik vooral liggen snoeien. Krijgt ge armkes van ;). Van hieruit kan ik op mijn gemak alles ivm mijn papieren terug in orde maken en de rest van mijn reis beginnen plannen (Australië enzo). Thuis helpen ze mij goed. Een nieuwe creditkaart en debetkaart zijn reeds aangevraagd en die zal ergens eind deze week opgestuurd worden via een expressdienst van Europ Assistance. Voor een nieuw paspoort ben ik over en weer aant mailen met een ereconsulate die mij hopelijk morgen meer kan vertellen. Alles komt dus wel in orde alleen is het een vervelend ongemak. Ik plan een 3 tal weken hier te blijven, werk maken van het verkopen van mijn auto en daarna het vliegtuig in Auckland of Wellington pakken richting Sydney!

Goed, gedaan hiermee. Dit keer meer foto's HIER. Ik heb namelijk gratis onbeperkt internet hier. Hoera!!

De groeten en smakelijk!

Gerrit!?